Mahabharata — Shalya Parva, Shloka 43
Indratīrtha–Ādityatīrtha: Balarāma’s Ritual Bathing, Dāna, and Sacred-Historical Recollections
अनश्नन्त्या: पचन्त्याश्न शृण्वन्त्याश्व॒ कथा: शुभा: | दिनोपम: स तस्याथ कालो5तीत: सुदारुण:
anaśnantyāḥ pacantyāś ca śṛṇvantyāś ca kathāḥ śubhāḥ | dinopamaḥ sa tasyātha kālo 'tītaḥ sudāruṇaḥ ||
ဝိုင်ရှမ္ပါယနက ပြောသည်—သူမသည် မစားမသောက်ဘဲ ဇီးသီးတို့ကို ချက်ပြုတ်ကာ မင်္ဂလာကထာများကို နားထောင်နေစဉ်၊ အလွန်ကြမ်းတမ်းသော အချိန်ကာလသည် သူမအတွက် တစ်နေ့တည်းကဲ့သို့ ကုန်လွန်သွားလေ၏—ကြောက်မက်ဖွယ် မိုးခေါင်ကာလ အဆုံးသတ်သည့်အထိ။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Steadfastness in hardship—sustained by śubha-kathā (uplifting, dharmic narratives) and self-restraint—can make even prolonged suffering feel bearable, as inner orientation transforms one’s experience of time and distress.
A woman endures a severe period (contextually a long drought) by fasting, preparing what little is available (berries), and listening to auspicious stories; through this disciplined, devotional focus, the dreadful time seems to pass like a single day until the calamity ends.