Shloka 66
गदामुसलनाराचशक्तितोमरहस्तया । दृप्तसिंहनिनादिन्या विनद्य प्रययौ गृह:
gadāmusalanārācaśaktitomarahastayā | dṛptasiṃhaninādinīyā vinadya prayayau gṛhaḥ ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယန မိန့်ကြားသည်– လက်၌ ဂဒါ (တုတ်ကြီး)၊ မုဆလ (ပုတ်တံကြီး)၊ သံမြားများ၊ ရှက္တိ (လှံ) နှင့် တိုမရ (ပစ်လှံ) တို့ကို ကိုင်ဆောင်လျက်၊ ဂုဏ်မာန်ကြီးသော ခြင်္သေ့ဟောက်သံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်၍ ထွက်ခွာသွားပြီး အိမ်သို့ ပြန်လည်သွား၏။ ဤကဗျာသည် စစ်သူရဲ၏ ပြင်းထန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ထင်ဟပ်စေသကဲ့သို့၊ အကြမ်းဖက်မှုကို နေ့စဉ်အဖြစ် သဘောထားလာသော လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ ဓမ္မဆိုင်ရာ အလေးချိန်ကိုလည်း ဖော်ပြသည်—သာမန်သွားလာမှုတောင် စစ်လက်နက်များနှင့်အတူ ဖြစ်လာသကဲ့သို့။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how a warrior’s identity can become inseparable from weapons and aggression; it invites reflection on the ethical cost of war—when the tools and mindset of violence accompany even routine acts, society’s moral balance is already strained.
The narrator describes a warrior (unnamed in this line) departing with multiple weapons in hand, roaring like a proud lion, and going home—marking a transition in the action while emphasizing martial ferocity and readiness.