Shloka 31
Sarasvatī-Śāpavimokṣa, Rākṣasa-Mokṣa, and Aruṇā-Tīrtha
Indra–Namuci Expiation
त्वमेवाकाशगा देवि मेघेषु सृजसे पय: । सर्वाक्षापस्त्वमेवेति त्वत्तो वयमधीमहि,'देवि! तुम्हीं आकाशमें जाकर मेघोंमें जलकी सृष्टि करती हो, तुम्हीं सम्पूर्ण जल हो; तुमसे ही हम ऋषिगण वेदोंका अध्ययन करते हैं
tvam evākāśagā devi meghēṣu sṛjase payaḥ | sarvākṣāpās tvam eveti tvatto vayam adhīmahi ||
ဝသိဋ္ဌက ဆိုသည်— “အို ဒေဝီ၊ သင်တစ်ဦးတည်းက ကောင်းကင်သို့ သွားရောက်၍ မိုးတိမ်များအတွင်း ရေကို ဖန်ဆင်းပေးသည်။ သင်သည် ရေအားလုံး၏ အနှစ်သာရတည်း။ သင်ထံမှပင် ကျွန်ုပ်တို့ ရှင်ရဟန်းများသည် ဝေဒများကို လေ့လာ၍ ဆက်လက်ပို့ချနိုင်သော အင်အားကို ရရှိကြသည်။”
वसिष्ठ उवाच
Educational Q&A
The verse presents the Goddess as the sustaining cosmic principle manifest as water and rain, and as the divine source enabling Vedic study—linking natural processes, sacred knowledge, and dharma under one ultimate reality.
Vasiṣṭha addresses the Goddess in praise, identifying her with the sky-moving power that generates rain from clouds and with the elemental waters, and he acknowledges that sages depend on her grace for the capacity to learn and uphold the Vedas.