Shloka 14
Sarasvatī-Śāpavimokṣa, Rākṣasa-Mokṣa, and Aruṇā-Tīrtha
Indra–Namuci Expiation
सा ध्याता मुनिना तेन व्याकुलत्वं जगाम ह । जज्ञे चैनं महावीर्य महाकोपं च भाविनी
sā dhyātā muninā tena vyākulatvaṃ jagāma ha | jajñe cainaṃ mahāvīryaṃ mahākopaṃ ca bhāvinī ||
ထိုမုနိသည် စိတ်အာရုံစိုက်၍ တွေးတောနေစဉ်၊ အမြော်အမြင်ရှိသော သရஸဝတီသည် စိတ်လှုပ်ရှား၍ မအေးချမ်းနိုင်တော့하였다။ ထိုမဟာအင်အားကြီး ရှင်မုနိသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ပြင်းထန်သော ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြောင်းကို နားလည်သိမြင်하였다။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how a sage’s inner state—especially intense anger—has palpable moral and cosmic weight, prompting immediate concern and caution in those who perceive it. It implicitly warns that wrath, even in the powerful, can precipitate grave consequences.
Sarasvatī becomes agitated when she is the object of a sage’s contemplation and realizes that the seer is extraordinarily powerful and presently consumed by great anger, foreshadowing a consequential act or utterance.