Shloka 50
Kapālamocana-tīrtha (Auśanasa) and Balarāma’s Sarasvatī Pilgrimage
नान्यं देवादहं मन्ये रुद्रात्ू परतरं महत् । सुरासुरस्य जगतो गतिस्त्वमसि शूलधृत्
nānyaṁ devād ahaṁ manye rudrāt parataraṁ mahat | surāsurasya jagato gatis tvam asi śūladhṛt ||
«အရှင်ဘုရား! ရုဒ္ဒရထက် မြင့်မြတ်သော နတ်တစ်ပါးတစ်ယောက်မျှ မရှိဟု ကျွန်ုပ်ယုံကြည်ပါသည်။ သုံးခွဆူးကိုင်ဆောင်တော်မူသော မဟာဒေဝရေ—နတ်တို့နှင့် အသူရတို့အပါအဝင် ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံး၏ အားကိုးရာ၊ နောက်ဆုံးသွားရာသည် သင်တော်မူ၏»။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse expresses exclusive reverence for Rudra/Śiva as the highest divine principle and portrays him as the ultimate refuge and destiny (gati) of all beings—gods and asuras alike—emphasizing surrender to a supreme protector beyond factional divisions.
In Vaiśampāyana’s narration, a speaker offers a devotional proclamation exalting Rudra, identifying him as the trident-bearing Mahādeva and the sustaining refuge of the entire cosmos, thereby framing the surrounding events within a theological affirmation of Śiva’s supremacy.