Shloka 33
Kapālamocana-tīrtha (Auśanasa) and Balarāma’s Sarasvatī Pilgrimage
दृष्टवा यदृच्छया तत्र स्त्रियमंभसि भारत
dṛṣṭvā yadṛcchayā tatra striyam ambhasi bhārata | bharatanandana mahārāja eka-samaya-kī bāta hai, koī sundara-netrāvalī anindya-sundarī ramaṇī sarasvatī-jale snānam karotī sma | daiva-yogena maṅkaṇaka-muneḥ dṛṣṭiḥ tasyāṃ nipatītā, tasya ca vīryaṃ skhalitvā jale nipapāta |
ဝိုင်ရှမ္ပါယနက ပြောသည်– «အို ဘာရတ၊ ဘာရတမျိုး၏ အပျော်တော်၊ အို မဟာမင်း—တစ်ခါတုန်းက အပြစ်ကင်းစင်၍ အလွန်လှပကာ မျက်လုံးလှသော မိန်းမတစ်ဦးသည် စရஸဝတီမြစ်ရေတွင် ရေချိုးနေ၏။ ကံကြမ္မာ၏ လှည့်ကွက်ကြောင့် မုနိ မင်္ကဏက၏ မျက်စိသည် သူမပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး၊ သူ၏ သုက်ရည်သည် မလိုလားအပ်ဘဲ လျှောထွက်ကာ ရေထဲသို့ ကျသွား၏»။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the vulnerability of even ascetics to sudden sensory triggers and frames such lapses within the larger idea of daiva (fate) and the need for vigilance and self-restraint (indriya-nigraha) in ethical life.
Vaiśaṃpāyana narrates an incident: a beautiful woman is bathing in the Sarasvatī; the sage Maṅkaṇaka happens to see her, and due to that chance encounter his semen involuntarily falls into the water.