Shloka 14
Kapālamocana-tīrtha (Auśanasa) and Balarāma’s Sarasvatī Pilgrimage
तां दृष्टवा मुनयस्तुष्टास्त्वरायुक्तां सरस्वतीम् । पितामहं मानयन्तीं क्रतुं ते बहु मेनिरे
tāṃ dṛṣṭvā munayas tuṣṭās tvarāyuktāṃ sarasvatīm | pitāmahaṃ mānayantīṃ kratuṃ te bahu menire ||
သရஸဝတီသည် အလျင်အမြန် ရောက်လာသည်ကို မြင်သော် မုနိတို့သည် ဝမ်းမြောက်နှစ်သက်ကြ၏။ ထို့ပြင် သူမသည် ပိတာမဟာ (ဘိုးဘွားကြီး) ကို ဂုဏ်ပြုကာ ရိုသေသည့်အခါ၊ ထိုယဇ်ပူဇော်ပွဲသည် ရိုသေမှုနှင့် စည်းကမ်းတကျ အစီအစဉ်ကြောင့် ပိုမိုကြီးမြတ်၍ မင်္ဂလာတိုးပွားသွားသည်ဟု သူတို့က ယူဆကြ၏။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that a rite becomes truly fruitful when conducted with proper reverence and recognition of rightful authority; honoring the venerable (Pitāmaha) is presented as a dharmic act that increases the sanctity and efficacy of the sacrifice.
Vaiśampāyana narrates that Sarasvatī arrives swiftly; the sages, pleased by her presence and by her act of honoring Pitāmaha, judge the ongoing sacrificial rite to have become especially significant and auspicious.