Shloka 9
Saptasārasvata-tīrtha-prasaṅgaḥ | The Saptasārasvata Pilgrimage Account and the Maṅkaṇaka Narrative
श्रुत्वा गीत॑ च तद् दिव्यं वादित्राणां च नि:स्वनम् छायाश्व विपुला दृष्टवा देवगन्धर्वरक्षसाम्
śrutvā gītaṃ ca tad divyaṃ vāditrāṇāṃ ca niḥsvanam | chāyāś ca vipulā dṛṣṭvā devagandharvarakṣasām ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယန မိန့်တော်မူသည်—ကောင်းကင်ဘုံ၏ သီချင်းသံကို ကြားရ၍ တူရိယာတို့၏ သံမြည်ဟုန်ဟုန်ကိုလည်း ကြားရပြီး၊ ဒေဝ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ရက္ခသတို့၏ အလွန်ကြီးမား၍ အရိပ်အမြွက်ထင်ရှားသော ရုပ်သဏ္ဌာန်များကို မြင်သောအခါ၊ ကြည့်ရှုသူတို့သည် လူ့အင်အားထက်လွန်သော အင်အားများ စစ်မြေပြင်အနီး၌ စုဝေးလာကြောင်းကို ခံစားရ၍—အနိမိတ်သဘောတရားတစ်ရပ်ကဲ့သို့—စစ်၏ သီလဓမ္မအလေးချိန်နှင့် ရွေးချယ်မှုတို့၏ အကျိုးဆက်ကို ပိုမိုထင်ရှားစေ하였다။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that human conflict—especially war driven by adharma—does not remain merely human in its scope: it draws the attention of higher and darker powers alike, reminding listeners that actions on the battlefield carry cosmic and ethical consequences.
A celestial song and the loud music of instruments are heard, and immense shadowy forms of Devas, Gandharvas, and Rākṣasas are perceived—suggesting a supernatural gathering or portent surrounding the events of the war.