Shloka 54
Saptasārasvata-tīrtha-prasaṅgaḥ | The Saptasārasvata Pilgrimage Account and the Maṅkaṇaka Narrative
ततः कुण्जान् बहून् कृत्वा संनिवृत्ता सरस्वती । ऋषीणां पुण्यतपसां कारुण्याज्जनमेजय
tataḥ kuñjān bahūn kṛtvā saṃnivṛttā sarasvatī | ṛṣīṇāṃ puṇyatapasāṃ kāruṇyāj janamejaya ||
ထို့နောက် ဂျနမေဇယာ၊ စရස්ဝတီသည် တောအုပ်ငယ်များနှင့် ချုံတောများကို များစွာ ဖန်တီးကာ နောက်သို့ ပြန်လှည့်သွား၏။ သန့်ရှင်းသော တပဿာကို ဆောင်ရွက်သော ရှင်ရသေ့တို့အပေါ် ကရုဏာစိတ် ပေါက်ဖွားလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that true spiritual merit (puṇya-tapas) can elicit compassion and restraint even from powerful forces; holiness is portrayed as ethically transformative, prompting mercy rather than harm.
Vaiśampāyana tells King Janamejaya that Sarasvatī, after creating many groves/thickets, withdraws and turns back because compassion arises in her toward the holy ascetic sages.