Shloka 48
ततस्तस्यां स भगवान् प्रीति चक्रे निशाकरः । सास्य हृद्या बभूवाथ तस्मात् तां बुभुजे सदा,इसलिये भगवान् चन्द्रमा उससे अधिक प्रेम करने लगे, वही उनकी हृदयवल्लभा हुई; अतः वे सदा उसीका उपभोग करते थे
tatastasyāṃ sa bhagavān prītiṃ cakre niśākaraḥ | sāsyā hṛdyā babhūvātha tasmāt tāṃ bubhuje sadā ||
ထို့ကြောင့် နိသာကရဟု ခေါ်သော သာသနာတော်လ၏ ဘုရားသခင်သည် သူမအပေါ် အထူးချစ်ခင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ သူမသည် သူ၏နှလုံးသားအနှစ်သက်ဆုံး ဖြစ်လာသဖြင့်၊ သူသည် အမြဲတမ်း သူမနှင့်သာ ပေါင်းသင်းနေထိုင်လေ၏။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how strong preference and attachment can arise, leading to continual indulgence; ethically, it invites reflection on how desire and partiality—even when framed as love—can become a binding force with consequences.
Vaiśampāyana narrates that the Moon developed special affection for a particular woman, found her especially dear, and therefore remained continually engaged with her.