Shloka 65
तस्येषव: प्राणहरा: सुमुक्ता नासज्जन् वै वर्मसु रुक्मपुड्खा: । न चद्ठितीयं प्रमुमोच बाणं नरे हये वा परमद्दिपे वा,उनके अच्छी तरह छोड़े हुए सुवर्णमय पंखवाले प्राणान्तकारी बाण कवचोंपर नहीं अटवकते थे। उन्हें छेदकर भीतर घुस जाते थे। वे मनुष्य, घोड़े अथवा विशालकाय हाथीपर भी दूसरा बाण नहीं छोड़ते थे (एक ही बाणसे उसका काम तमाम कर देते थे)
tasyā iṣavaḥ prāṇaharāḥ sumuktā nāsajjan vai varmasu rukmapuṅkhāḥ | na ca dvitīyaṃ pramumoca bāṇaṃ nare haye vā paramadvipe vā ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «သူ၏ အသက်ယူသော မြားများသည် ကောင်းစွာ လွှတ်ပစ်ထားပြီး ရွှေရောင် အမွှေးတောင်တပ်ထားသဖြင့် သံချပ်ကာပေါ်တွင် မကပ်မိကြ။ ထိုးဖောက်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ လူဖြစ်စေ၊ မြင်းဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် အလွန်ကြီးမားသော ဆင်ဖြစ်စေ—သူသည် ဒုတိယမြားကို မလွှတ်တော့။ မြားတစ်စင်းတည်းဖြင့် အဆုံးသတ်စေသည်»။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how perfected martial skill can make killing swift and decisive; ethically, it intensifies the gravity of war by showing that excellence in arms, while admired in a kṣatriya context, directly amplifies the certainty and finality of violence.
Sañjaya describes a warrior whose arrows, golden-fletched and expertly shot, do not get stuck in armour but pierce through; he is so effective that he does not need to shoot a second arrow at a man, horse, or even a great elephant.