Shloka 47
उपाशाम्यत् ततस्तीव्रं तद् रजो घोरदर्शनम् । ततो<पश्यमहं भूयो द्न्द्युद्धानि भारत,वह भयंकर दिखायी देनेवाली तीव्र धूलि सर्वथा शान्त हो गयी। भारत! राजेन्द्र! तब मैं फिर उस दारुण मध्याह्नकालमें अपने बल और श्रेष्ठताके अनुसार अनेक द्वन्द्युद्ध देखने लगा। योद्धाओंके कवचोंकी प्रभा वहाँ अत्यन्त उज्ज्वल दिखायी देती थी
upāśāmyat tatas tīvraṁ tad rajo ghoradarśanam | tato 'paśyam ahaṁ bhūyo dvandvayuddhāni bhārata ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «ထို့နောက် မြင်ရသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုပြင်းထန်သည့် ဖုန်မှုန့်သည် လုံးဝငြိမ်သက်သွား하였다။ ထို့နောက် အို ဘာရတ၊ ငါသည် တစ်ဦးချင်း တိုက်ပွဲများကို ထပ်မံမြင်ရပြီး၊ စစ်သည်တစ်ဦးချင်းစီသည် မိမိ၏ အင်အားနှင့် ထူးချွန်မှုအတိုင်း ကြိုးပမ်းတိုက်ခိုက်ကြသည်။ စစ်၏ ကြမ်းတမ်းသော နေ့လယ်ခင်းအောက်တွင် သူတို့၏ သံချပ်ကာ၏ တောက်ပမှုသည် လက်လှမ်းမီသကဲ့သို့ လင်းလက်နေ하였다»။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the stark clarity that follows confusion: when the blinding dust of conflict settles, deeds become visible and accountable. Ethically, it hints that in war—especially in duels—individual prowess and responsibility stand exposed, not hidden behind chaos.
Sanjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the intense, terrifying dust cloud on the battlefield has calmed, and he can again see the fighting clearly—specifically many one-on-one duels resuming in full view.