Shloka 4
तमास्थितो राजवरो बभूव यथोदयस्थ: सविता क्षपान्ते | स तेन नागप्रवरेण राज- न्नभ्युद्ययौ पाण्डुसुतान् समेतान्
tam āsthito rājavaro babhūva yathodayasthaḥ savitā kṣapānte | sa tena nāgapravareṇa rājan abhyudyayau pāṇḍusutān sametān |
သဉ္ဇယက ပြောသည်– ထိုနေရာ၌ ရပ်တည်နေသော မင်းမြတ်သည် ညအဆုံး၌ ထွက်ပေါ်လာသော နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်하였다။ ထို့နောက် မင်းကြီး၊ ထူးမြတ်သော ဆင်တော်ကြီးပေါ်သို့ တက်စီးကာ စုဝေးနေသော ပाण्डု၏ သားတော်များကို ရင်ဆိုင်ရန် တိုးဝင်သွားသည်—မင်း၏ တာဝန်သိမြင်မှုနှင့် စစ်ပွဲတောင်းဆိုသည့် ကြမ်းတမ်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်တို့ဖြင့်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ideal of steadfastness: a ruler, once committed to the battlefield, must act with resolve and presence. The sun-at-dawn simile frames martial advance not as mere aggression but as a solemn, duty-bound emergence into a decisive moment.
Sañjaya describes a foremost king taking position mounted on a great elephant and moving forward to confront the assembled Pāṇḍavas. The scene is painted with luminous imagery—like the sun rising after night—signaling the start of a forceful engagement.