Shloka 34
तेनाथ शब्देन विभीषणेन तथाभितप्तं बलमप्रधृष्यम् कांदिग्भूतं रुधिरेणो क्षिताडूं विसंज्ञकल्पं च तदा विषण्णम्,उस भयानक शब्दसे संतप्त हो अजेय कौरवसेना विषादग्रस्त एवं अचेत-सी हो गयी। वह खूनसे लथपथ हो अज्ञात दिशाओंकी ओर भागने लगी
tenātha śabdena vibhīṣaṇena tathābhitaptaṃ balam apradhṛṣyam | kāndigbhūtaṃ rudhireṇokṣitāṅgaṃ visaṃjñakalpaṃ ca tadā viṣaṇṇam ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်—ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံကြီးကြောင့် ထိခိုက်၍ စိတ်နှလုံးပူလောင်သွားသဖြင့် မချိုးဖောက်နိုင်သကဲ့သို့ ထင်ရသော စစ်တပ်ကြီးသည် ရုတ်တရက် ရှုပ်ထွေးကာ မျက်နှာမူရာ မသိဖြစ်သွား၏။ သွေးလိမ်းကျဲကျဲဖြင့် သတိလစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ စိတ်ဓာတ်ကျ၍ မည်သည့်ဘက်သို့ သွားရမည်မသိဘဲ ကြောက်လန့်ထွက်ပြေးလေ၏။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that in war, inner stability and morale are decisive: even a powerful force can crumble when fear overwhelms discernment, leading to confusion, flight, and ethical disintegration amid bloodshed.
Sañjaya describes a terrifying sound on the battlefield that shocks the (otherwise formidable) host into panic; bloodied and disoriented, the troops become almost senseless and flee aimlessly in despair.