Shloka 15
शल्यपरिघातः (Śalya Under Encirclement) — Mahābhārata, Śalya-parva, Adhyāya 12
तौ गदाभिह्ठ तैगत्रि: क्षणेन रुधिरोक्षितौ । प्रेक्षणीयतरावास्तां पुष्पिताविव किंशुकौ
tau gadābhighātair gātreṣu kṣaṇena rudhirokṣitau | prekṣaṇīyatarāv āstāṁ puṣpitāv iva kiṁśukau ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်။ သူတို့၏ ဂဒါ (မေ့စ်) ထိုးနှက်ချက်များကြောင့် စစ်သူရဲနှစ်ဦး၏ ကိုယ်အင်္ဂါများသည် ခဏချင်းပင် အနာတရများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ သွေးဖြင့် စိုရွှဲသွား하였다။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် ပိုမိုကြည့်ရှုထိုက်လောက်အောင် ထင်ရှားစွာ ရပ်တည်နေကြပြီး—ပန်းပွင့်ပြည့်ဝသော ကိṁśုက (ပလာရှ) သစ်ပင်နှစ်ပင်ကဲ့သို့—စစ်၏ အကြမ်းဖက်မှုအလယ်၌ ရဲရင့်မှု၏ ကြမ်းတမ်းသော်လည်း တောက်ပသော ဂုဏ်ရောင်ကို ထင်ဟပ်ပြသ하였다။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the paradox of kṣatriya warfare: even amid grievous injury and bloodshed, steadfast courage and martial excellence are portrayed as a kind of terrible beauty. It invites reflection on how valor is admired while violence remains morally weighty.
Sañjaya describes two combatants in a mace-duel who, after receiving deep blows, are quickly covered in blood. Despite their wounds, they appear striking—compared to two palāśa (kiṁśuka) trees blazing with red blossoms.