Shloka 24
शल्यपर्वणि प्रथमाध्यायः — Karṇa-vadha-anantaraṃ Śalya-niyogaḥ, Saṃjayasya Dhṛtarāṣṭra-nivedanam
तमेव चार्थ ध्यायन्तं कर्णस्य निधन प्रति । भरतश्रेष्ठ! वे निष्पाप नरेश अपनी पुत्रवधुओं, गान्धारी, विदुर तथा अन्य हितैषी सुहृदों एवं बन्धु-बान्धवोंद्वारा सब ओरसे घिरे हुए बैठे थे और कर्णके मारे जानेसे होनेवाले परिणामका चिन्तन कर रहे थे | २२-२३ $ ।। रुदन्नेवाब्रवीद् वाक््यं राजानं जनमेजय,जनमेजय! उस समय संजयने खिन्नचित्त होकर रोते हुए ही संदिग्ध वाणीमें कहा --“नरव्याप्र! भरतश्रेष्ठ! मैं संजय हूँ। आपको नमस्कार है
tam eva cārthaṁ dhyāyantaṁ karṇasya nidhana-prati | bharataśreṣṭha! te niṣpāpa nareśāḥ sva-putra-vadhūbhiḥ gāndhāryā vidureṇa tathā anyaiḥ hitaiṣibhiḥ suhṛdbhiḥ bandhu-bāndhavair api sarvataḥ parivṛtā upaviṣṭāḥ karṇasya māraṇāt bhaviṣyat-phalaṁ cintayantaḥ || rudann evābravīd vākyaṁ rājānaṁ janamejaya | janamejaya! tasmin kāle sañjayaḥ khinna-citto ruditvā iva sandigdha-vāṇyā idam uvāca— “naravyāghra! bharataśreṣṭha! ahaṁ sañjayaḥ; te namas te” ||
ဝိုင်ရှမ္ပါယန မိန့်တော်မူသည်– အို ဘာရတတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ အပြစ်ကင်းစင်သော မင်းတို့သည် သမီးမက်များ၊ ဂန္ဓာရီ၊ ဝိဒုရနှင့် သူတို့၏ကောင်းကျိုးကိုလိုလားသော မိတ်ဆွေသုဟൃദ္များ၊ ဆွေမျိုးသားချင်းများဖြင့် အရပ်လေးမျက်နှာမှ ဝန်းရံထားလျက် ထိုင်နေကြပြီး ကර්ဏ သေဆုံးခြင်းမှ ဖြစ်လာမည့် အကျိုးဆက်များကို စဉ်းစားနေကြ၏။ ထို့နောက် စိတ်နှလုံးကို ဝမ်းနည်းခြင်းက ဖိစီးထားသော စဉ္ဇယသည် ဂျနမေဇယ မင်းထံသို့ မျက်ရည်နှင့်တကွ မသေချာသော အသံဖြင့် ပြော၏– “အို လူတို့အနက် ကျားသတ္တဝါ၊ အို ဘာရတတို့အနက် နွားထီးကဲ့သို့ အမြတ်ဆုံး၊ ကျွန်ုပ်သည် စဉ္ဇယ ဖြစ်ပါသည်။ သင့်အား ဦးညွှတ်ပါ၏။”
वैशम्पायन उवाच