Shloka 216
शल्यपर्वणि प्रथमाध्यायः — Karṇa-vadha-anantaraṃ Śalya-niyogaḥ, Saṃjayasya Dhṛtarāṣṭra-nivedanam
ददर्श नृपतिमश्रेष्ठं प्रज्ञाचक्षुषमी श्वरम् । इस प्रकार व्याकुल हुए संजयने राजभवनमें प्रवेश करके अपने स्वामी प्रज्ञाचक्षु नृपश्रेष्ठ धृतराष्ट्रका दर्शन किया
dadarśa nṛpatim-śreṣṭhaṃ prajñācakṣuṣam īśvaram |
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်။ စိတ်လှုပ်ရှား၍ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော စဉ္ဇယသည် နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ကာ မိမိ၏ အရှင်—ဘုရင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော ဓೃತရာෂ္ဌရကို တွေ့မြင်하였다။ မျက်စိမမြင်သော်လည်း အတွင်းဉာဏ်မြင်ကွင်းရှိသူ၊ စစ်ပွဲကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော သီလနှင့် နိုင်ငံရေးအကျပ်အတည်းအလယ်၌ အာဏာရှင်အဖြစ် တည်နေသူဖြစ်သည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the contrast between physical blindness and moral-intellectual sight: Dhṛtarāṣṭra is called prajñācakṣuṣ, suggesting that true 'seeing' involves discernment and responsibility—especially crucial for a ruler during the ethical fallout of war.
Sañjaya, distressed, enters the palace and comes before King Dhṛtarāṣṭra. The scene sets up the reporting and reflection that follow, as the blind king must confront the consequences of the conflict.