Shloka 20
शल्यपर्वणि प्रथमाध्यायः — Karṇa-vadha-anantaraṃ Śalya-niyogaḥ, Saṃjayasya Dhṛtarāṣṭra-nivedanam
आर्तनादं ततश्षक्रे श्रुव्वा विनिहतं नूपम् राजन! नृपश्रेष्ठ! हस्तिनापुरके सभी लोग संजयको सर्वथा महान् क्लेशसे युक्त देखकर अत्यन्त उद्विग्न हो “हा राजन्!' ऐसा कहते हुए फ़ूट-फ़ूटकर रोने लगे। नरव्याप्र! वहाँ चारों ओर बच्चोंसे लेकर बूढ़ोंतक सब लोग राजाको मारा गया सुन आर्तनाद करने लगे || १८-१९ $ || धावतश्चाप्यपश्यामस्तत्र तान् पुरुषर्षभान्
ārtanādaṃ tataḥ śakre śrutvā vinihataṃ nṛpam, rājan nṛpaśreṣṭha hastināpurake sabhī lokāḥ sañjayaṃ sarvathā mahān kleśa-yuktaṃ dṛṣṭvā atyantaṃ udvignāḥ “hā rājan!” iti vadantaḥ phūṭ-phūṭkar rorūyuḥ. naravyāghra! tatra caturdiśaṃ bālakebhyaḥ ārabhya vṛddhāntam sarve lokāḥ rājā hata iti śrutvā ārtanādaṃ cakruḥ. dhāvataś cāpy apaśyāmaḥ tatra tān puruṣarṣabhān.
ဝိုင်ရှမ္ပါယနက ပြောသည်– «မင်းကြီး သတ်ဖြတ်ခံရကြောင်း အာတနာဒ် (ဝမ်းနည်းအော်ဟစ်သံ) ကို ကြားသော်၊ အို မင်းတို့အနက် အင်ဒြာတော်၊ အို အကောင်းဆုံး အုပ်စိုးရှင်၊ ဟස්တိနာပူရမြို့ရှိ လူအပေါင်းတို့သည် စဉ္ဇယကို ကြီးမားသော ဒုက္ခကလေးဖြင့် လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို မြင်၍ အလွန်တုန်လှုပ်ကြကာ ‘အလား! မင်းကြီး!’ ဟု အော်ဟစ်ပြီး မျက်ရည်ပေါက်ကွဲစွာ ငိုကြွေးကြ၏။ အို လူတို့အနက် ကျားတော်သဖွယ်သောသူ၊ မြို့တစ်မြို့လုံး၌ ကလေးမှ အိုမင်းသူအထိ မင်းကြီး သေဆုံးကြောင်း ကြားသည်နှင့် အားလုံးက ငိုကြွေးအော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထို့ပြင် သူတို့ ပြေးလွှားနေစဉ်၌လည်း ထိုနေရာတွင် နွားထီးသဖွယ်သော သူရဲကောင်းတို့ကို ငါတို့လည်း မြင်တွေ့ရ၏»။
वैशम्पायन उवाच