Shloka 14
शल्यपर्वणि प्रथमाध्यायः — Karṇa-vadha-anantaraṃ Śalya-niyogaḥ, Saṃjayasya Dhṛtarāṣṭra-nivedanam
ततः पूर्वाह्नसमये शिबिरादेत्य संजय: । प्रविवेश पुरीं दीनो दु:खशोकसमन्वित:,तत्पश्चात् पूर्वाह्लकालमें दुःख और शोकमें डूबे हुए संजयने शिबिरसे आकर दीनभावसे हस्तिनापुरमें प्रवेश किया
tataḥ pūrvāhnasamaye śibirād etya sañjayaḥ | praviveśa purīṃ dīno duḥkhaśokasamanvitaḥ ||
ထို့နောက် မနက်ပိုင်းတွင် စဉ္ဇယသည် စစ်တပ်စခန်းမှ ထွက်လာ၍ မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်하였다။ သူသည် စိတ်ပျက်အားငယ်ကာ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ပူဆွေးခြင်းတို့ကြောင့် လေးလံနေပြီး—သူ၏ အမူအရာတင်ပင် သယ်ဆောင်လာသော သတင်းဆိုး၏ အလေးချိန်ကို ပြသနေသည်။ ဤပိုဒ်သည် စိတ်အတွင်းဒဏ်ရာက အပြင်ပန်းတွင် ထင်ဟပ်ပေါ်လွင်လာပုံကို ဖော်ပြကာ စစ်၏ နৈতিকနှင့် စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ အကျိုးဆက်များကို ကြိုတင်ညွှန်ပြသည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the human cost of war: sorrow is not merely an inner feeling but becomes visible in one’s demeanor. It implicitly warns that adharma-driven conflict culminates in unavoidable grief, which even messengers and bystanders must bear.
In the forenoon, Sañjaya arrives from the battlefield camp and enters Hastināpura in a dejected state, overwhelmed by grief—preparing the listener for distressing news from the Kurukṣetra war.