Shloka 39
अध्याय ९ — दुर्योधनस्य अन्त्यावस्था, विलापः, तथा सौप्तिक-प्रतिवृत्तम्
Duryodhana’s Final Condition, Lamentation, and the Night’s Report
वयमेव त्रयो राजन् गच्छन्तं परमां गतिम्
vayameva trayo rājan gacchantaṃ paramāṃ gatim |
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «အို မင်းကြီး၊ သင်သည် အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ သွားရာတွင် ငါတို့ သုံးယောက်တည်းသာ သင့်နောက် မလိုက်နိုင်ကြ။ ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံနှင့် လောကီအကျိုးအမြတ် နှစ်ပါးလုံးမှ ဝေးကွာကာ သင့်၏ ကုသိုလ်ကောင်းမှုများကို သတိရလျက် နေ့ညမပြတ် ဝမ်းနည်းခြင်း၏ မီးထဲတွင် လောင်ကျွမ်းနေကြမည်။»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames ethical consequence in relational terms: failing to accompany or uphold a righteous elder/king at the decisive moment leads to loss of both transcendent reward (svarga) and worldly well-being (artha), leaving only remorseful remembrance of the other’s merit.
Sañjaya addresses the king, saying that as the king proceeds toward the ‘highest destiny,’ the speaker and two others are not able or not destined to follow; they foresee themselves left behind, deprived of reward and prosperity, consumed by grief while recalling the king’s virtuous deeds.