Shloka 9
Aśvatthāmā’s Stuti of Rudra and Śiva’s Empowerment (सौप्तिकपर्व, अध्याय ७)
कुमारपितरं पिड़ं गोवृषोत्तमवाहनम् | तनुवाससमत्युग्रमुमा भूषणतत्परम्
sañjaya uvāca | kumārapitaraṁ piṅgaṁ govṛṣottamavāhanam | tanuvāsasam atyugram umābhūṣaṇatatparam ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «(ကျွန်ုပ်သည်) ကုမာရ (ကာရ္တိကေယ) ၏ အဖ၊ အဝါညိုရောင်ရှိသူ၊ အကောင်းဆုံး စီးနင်းတော်မူရာမှာ နွားထီးဖြစ်သူ၊ အလွန်ပါးလွှာသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်သူ၊ သို့သော် အင်အား၌ အလွန်ကြမ်းကြုတ်ပြင်းထန်သူ၊ အူမာကို အလှဆင်ပေးရန် အမြဲတမ်း စိတ်အားထက်သန်သူထံ သွားရောက် အားကိုးပါ၏»။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse functions as a devotional identification of Śiva through epithets—father of Kumāra, bull-mounted, ascetic yet overwhelmingly fierce, devoted to Umā—implying that ultimate power is aligned with cosmic order (dharma) and worthy of refuge. In the Sauptika setting, such praise implicitly contrasts divine sovereignty with human violence that has slipped beyond ethical restraint.
Sañjaya continues a hymn-like description of the deity (Śiva) by listing defining marks and relationships (Umā, Kumāra, the bull mount). This occurs within the Sauptika Parva’s grim aftermath of war, where invocations and divine framing accompany the narration of extreme acts and their moral consequences.