Shloka 60
Aśvatthāmā’s Stuti of Rudra and Śiva’s Empowerment (सौप्तिकपर्व, अध्याय ७)
इत्युक्त्वा द्रौणिरास्थाय तां वेदीं दीप्तपावकाम् | संत्यज्यात्मानमारुहय कृष्णवर्त्मन्युपाविशत्
ity uktvā drauṇir āsthāya tāṁ vedīṁ dīptapāvakām | saṁtyajyātmānam āruhya kṛṣṇavartmany upāviśat ||
သဉ္ဇယက ပြော၏— «ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ဒ్రෝဏ၏သား အရှ္ဝတ္ထာမာသည် မီးရောင်တောက်ပလျက်ရှိသော ယဇ်ဝေဒိပေါ်သို့ တက်လေ၏။ ကိုယ်အသက်အပေါ် မောဟကို စွန့်ပစ်ကာ မီးလျှံတို့၏ မှောင်မိုက်သော လမ်းကြောင်းထဲသို့ တက်ဝင်ပြီး မီးအလယ်၌ ထိုင်လေ၏»။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how unchecked rage and the aftermath of adharma-driven violence can culminate in despair and self-destructive impulses. It implicitly warns that abandoning discernment (viveka) and responsibility after wrongdoing does not restore dharma; it deepens the tragedy.
Sañjaya reports that Aśvatthāmā, after speaking, climbs onto a fire-lit altar and, relinquishing attachment to his life, enters the dark, smoky course of the flames and sits within the fire—an act presented as a drastic, fatal turn in the aftermath of the night’s events.