Shloka 22
Adhyāya 6: Śibira-dvāra-sthita Bhūta-varṇana and Aśvatthāmā’s Śaraṇāgati to Mahādeva
हीनप्राणजडान्धेषु सुप्तभीतोत्थितेषु च । मत्तोन्मत्तप्रमत्तेषु न शस्त्राणि च पातयेत्
hīnaprāṇajaḍāndheṣu suptabhītotthiteṣu ca | mattonmattapramatteṣu na śastrāṇi ca pātayet ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– အသက်အားနည်းသူ၊ ဉာဏ်မပြည့်သူ၊ မျက်ကန်းသူတို့ကို လက်နက်ဖြင့် မထိုးမခတ်ရ။ အိပ်နေသူ၊ ကြောက်လန့်နေသူ သို့မဟုတ် အိပ်ရာမှ နိုးထလာသူတို့ကိုလည်း မတိုက်ခိုက်ရ။ ထို့အပြင် မူးယစ်နေသူ၊ စိတ်မမှန်သူ၊ သတိလက်လွတ်သူတို့အပေါ်လည်း လက်နက်မချရ။ ဤကဗျာသည် စစ်ပွဲအတွင်းရှိ ကန့်သတ်ချက်ကို ဖော်ပြသည်– အကြမ်းဖက်မှုရှိသော်လည်း ဓမ္မသည် အကူအညီမဲ့သူ သို့မဟုတ် တရားမျှတစွာ ကာကွယ်မနိုင်သူကို မတိုက်ခိုက်ရန် တားမြစ်သည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in war, ethical restraint is mandatory: one should not use weapons against those who are helpless or unfit for combat—weak, blind, asleep, frightened, intoxicated, deranged, or heedless.
Sañjaya articulates a normative rule of righteous conduct in battle, listing categories of persons against whom weapon-striking is prohibited, thereby highlighting dharma as a limiting principle within warfare.