Shloka 27
Book 10, Adhyāya 12: Aśvatthāmā’s Request for the Cakra and the Brahmaśiras Context
यः साक्षाद् देवदेवेशं शितिकण्ठमुमापतिम् । बन्द्धयुद्धे पराजिष्णुस्तोषयामास शड्करम्
yaḥ sākṣād devadeveśaṃ śitikaṇṭham umāpatim | baddhayuddhe parājiṣṇus toṣayāmāsa śaṅkaram ||
ဝိုင်ရှမ္ပါယနက ဆိုသည်—ကန့်သတ်ထားသော စည်းကမ်းတကျ တိုက်ပွဲတွင် ရှုံးနိမ့်နိုင်သူဖြစ်သော်လည်း၊ တိုက်ရိုက်အားဖြင့် ရှင်ကရာ (Śaṅkara)—နတ်တို့၏ အရှင်၊ အပြာလည်ပင်းရှိသော ရှီဝ (Śiva)၊ ဥမာ (Umā) ၏ ခင်ပွန်း—ကို ပျော်ရွှင်နှစ်သက်စေခဲ့သူ။ ဤကဗျာသည် စစ်၏ ကြမ်းတမ်းသော ကွင်းပြင်၌ပင် ဘုရားသခင်ကို ရိုသေကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် သဒ္ဓါတရားသည် လက်နက်အောင်မြင်မှုထက် ကျော်လွန်သော ကရုဏာကို ရနိုင်ကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that divine favor is not secured by victory alone; humility and sincere devotion can please the supreme even when one stands at a disadvantage. It frames ethical power as rooted in reverence and inner disposition, not merely force.
Vaiśampāyana describes a figure who, in the context of a constrained or formalized combat (baddha-yuddha), was likely to be defeated yet nevertheless succeeded in propitiating Śiva—named here with epithets emphasizing his supremacy and his identity as Umā’s consort.