Shloka 32
४४ 3 »! है ७ /॥ ता | हा | का ॥ जनाः समस्तास्तं द्रष्टूं समारुरुहुरातुरा: ।।
vaiśampāyana uvāca |
janāḥ samastās taṁ draṣṭuṁ samāruruhur āturāḥ |
tataḥ prāsādavaryāṇi vimānaśikharāṇi ca |
gopurāṇi ca sarvāṇi vṛkṣān anyāṁś ca sarvaśaḥ |
adhiruhya janaḥ śrīmān udāsīno vyalokayat ||
ဝိုင်ရှမ္ပါယန မိန့်တော်မူသည်—ဓမ္မရာဇ ယုဓိဋ္ဌိရ တောသို့ ထွက်ခွာရာတွင် မြို့သူမြို့သားအားလုံးသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးလျက် သူ့ကိုမြင်လို၍ အကောင်းဆုံး နန်းတော်များ၊ အိမ်မိုးများ၊ မြို့တံခါးနှင့် မျှော်စင်များ၊ သစ်ပင်များပေါ်သို့ပင် အလျင်အမြန် တက်ကြ၏။ ထိုအမြင့်များမှ သူတို့သည် စိတ်ထိခိုက်၍ မျက်နှာမသာဘဲ တရားသမားမင်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရှုနေကြ၏။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how a righteous king’s fall into hardship becomes a collective moral wound for society: dharma-based leadership binds ruler and subjects, so the king’s unjust suffering is felt as public grief. It also hints at udāsīnatā—an inward stillness that can arise amid overwhelming sorrow.
As Yudhiṣṭhira departs for the forest after the dice-game calamity, the entire city rushes to see him. Unable to approach closely, people climb palaces, towers, and trees and watch silently, stricken with distress.