ततो गान्धारी विदुरश्षापि विद्वां- स्तमुत्पातं घोरमालक्ष्य राजे । निवेदयामासतुरार्तवत् तदा ततो राजा वाक्यमिदं बभाषे,तदनन्तर गान्धारी और दविद्वान् विदुरने उस उत्पात-सूचक भयंकर शब्दको लक्ष्य करके अत्यन्त दुःखी हो राजा धुृतराष्ट्रसे उसके विषयमें निवेदन किया, तब राजाने इस प्रकार कहा
tato gāndhārī viduraś cāpi vidvāṁs tam utpātaṁ ghoram ālakṣya rāje | nivedayām āsatur ārtavat tadā tato rājā vākyam idaṁ babhāṣe ||
ထို့နောက် ဂန္ဓာရီနှင့် ပညာရှိ ဝိဒုရတို့သည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် နိမိတ်ဆိုးကို သတိပြုမိ၍ စိတ်ပူပန်ဝမ်းနည်းလျက် ချက်ချင်းပင် ဘုရင်ထံ လျှောက်တင်ကြ၏။ ထိုအခါ ဘုရင်သည် ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏။
वैशम्पायन उवाच
When ominous signs arise, the dharma-minded respond with vigilance and truthful counsel; ethical governance requires heeding warnings rather than ignoring them out of attachment or pride.
Gāndhārī and Vidura perceive a frightening portent and, distressed, inform King Dhṛtarāṣṭra; the verse sets up the king’s ensuing response.