Shloka 30
धृतराष्ट्रकुमार! तुम केवल अपनी मूर्खताके कारण आप ही अपने पैरोंमें कुल्हाड़ी मार रहे हो; क्योंकि तुम बालक होकर भी भरी सभामें वृद्धोंकी-सी बातें करते हो ।। न च धर्म यथावत् त्वं वेत्सि दुर्योधनावर । यद् ब्रवीषि जितां कृष्णां न जितेति सुमन्दधी:
Dhṛtarāṣṭrakumāra! tvaṃ kevalaṃ svamūḍhatākāraṇād ātmanaiva svapādayoḥ kuṭhāram ādadhe; yasmāt tvaṃ bālako ’pi bhari sabhāyāṃ vṛddhānām iva vākyāni bhāṣase. Na ca dharmaṃ yathāvat tvaṃ vetsi, Duryodhana-āvara; yad bravīṣi jitāṃ Kṛṣṇāṃ na jitety ati-sumanda-dhīḥ.
ကာဏ္ဏက ပြောသည်—“ဓృతရာଷ္ဌရ၏သားရေ၊ မိုက်မဲမှုသက်သက်ကြောင့် သင်သည် ကိုယ့်ခြေကို ကိုယ်ပုဆိန်ဖြင့် ခုတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ကလေးဖြစ်လျက်နှင့်ပင် အစည်းအဝေးပြည့်စုံသောနေရာ၌ အရွယ်ကြီးသူကဲ့သို့ ပြောဆိုသည်။ သင်သည် ဓမ္မကို မှန်ကန်စွာ မသိ၊ ဒုရျောဓန၏ အနောက်လိုက်ရေ; ဉာဏ်မတတ်သောစိတ်ဖြင့် ကృష్ణာ (ဒရౌပဒီ) ကို အနိုင်ရပြီးသားဖြစ်လျက် မအနိုင်ရဟု ဆိုနေသည်။”
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The verse warns that speaking beyond one’s understanding—especially about dharma—can become self-destructive. Karna frames reckless, self-serving argumentation in the assembly as ‘cutting one’s own feet with an axe,’ emphasizing ethical discernment and restraint in public counsel.
In the dice-hall controversy over Draupadi’s status, a Kaurava prince argues that Draupadi was ‘not won.’ Karna rebukes him as immature and ignorant of dharma, aligning the dispute with the larger moral collapse unfolding in the royal assembly.