Shloka 19
स तु गच्छन्ननेकाग्र: सभामेको<5न्वचिन्तयत् । श्रियं च तामनुपमां धर्मराजस्य धीमत:,रास्तेमें जाते समय वह नाना प्रकारके विचारोंसे चिन्तातुर था। वह अकेला ही परम बुद्धिमान् धर्मराज युधिष्ठिकी अलौकिक सभा तथा अनुपम लक्ष्मीके विषयमें सोच रहा था
sa tu gacchann anekāgraḥ sabhām eko 'nvacintayat | śriyaṃ ca tām anupamāṃ dharmarājasya dhīmataḥ ||
သူသည် လမ်းဆက်လျှောက်သွားရာတွင် စိတ်သည် အမျိုးမျိုးသော အတွေးအခေါ်များကြား ဆွဲငင်ခံရ၍ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် လေးလံနေ၏။ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားရင်း၊ အလွန်ပညာရှိသော ဓမ္မရာဇ ယုဓိဋ္ဌိရ၏ အံ့ဖွယ်သော မင်းခန်းမနှင့် နှိုင်းယှဉ်မရသော စည်းစိမ်ချမ်းသာကိုသာ ဆက်လက် စဉ်းစားနေ하였다—ဓမ္မအပေါ်တည်သော အုပ်ချုပ်မှု၏ ပြင်ပသင်္ကေတတစ်ရပ်ဖြစ်၍ အခြားသူတို့အတွက် အံ့အားသင့်မှု၊ မနာလိုမှုနှင့် မဟာဗျူဟာဆိုင်ရာ စိုးရိမ်ချက်တို့ကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Outer prosperity and grandeur (śrī, sabhā) are not merely decorative; they shape minds and ethics in politics—evoking admiration, insecurity, and envy. The verse highlights how attention to another’s righteous success can become a source of inner agitation, a moral warning about uncontrolled comparison and desire.
A person is traveling onward, mentally unsettled and thinking alone about Yudhiṣṭhira’s extraordinary assembly hall and unmatched prosperity. The narration sets up the psychological background for later reactions to the Pāṇḍavas’ splendour in the Sabha context.