Mahabharata — Sabha Parva, Shloka 6
Adhyāya 45 — Duryodhana’s Distress, Śakuni’s Counsel, and the Summons for Dyūta
एष न: शत्रुसत्यन्तं पार्थिवा: सात्वतीसुत: । सात्वतानां नृशंसात्मा न हितोडनपकारिणाम्
eṣa naḥ śatru-satyantaṁ pārthivāḥ sātvatī-sutaḥ | sātvatānāṁ nṛśaṁsātmā na hito 'danapakāriṇām ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်– «အို မင်းတို့၊ ဤသူ—စတ်ဝတီ မိန်းမ၏ သား—သည် ငါတို့၏ အပြင်းထန်ဆုံး ရန်သူဖြစ်လာပြီ။ စတ်ဝတများ (ယာဒဝများ) က သူ့ကို မည်သည့်အပြစ်မျှ မပြုခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ ကြမ်းကြုတ်သော စိတ်သဘောကြောင့် သူတို့၏ အကျိုးကို ဆန့်ကျင်၍သာ လုပ်ဆောင်နေသည်»။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical failure: hostility toward those who have done no harm. It implicitly condemns cruelty and ingratitude, suggesting that dharma requires goodwill and restraint, especially toward the innocent.
Vaiśampāyana reports a statement addressed to kings, identifying a particular figure as an extreme enemy. The speaker stresses that the Sātvatas/Yādavas have not wronged him, yet he persistently acts against their interests, marking him as ruthless.