Shloka 29
Adhyāya 45 — Duryodhana’s Distress, Śakuni’s Counsel, and the Summons for Dyūta
अनश्रे प्रववर्ष द्यौ: पपात ज्वलिताशनि: । कृष्णेन निहते चैद्ये चचाल च वसुंधरा
anaśre pravavarṣa dyauḥ papāta jvalitāśaniḥ | kṛṣṇena nihate caidye cacāla ca vasuṃdharā ||
ဝိုင်ရှမ္ပါယနက ပြောသည်– ကေဒီ၏ ရှိရှုပာလကို ကృష్ణက သတ်လိုက်သောအခါ ချက်ချင်းပင် မကောင်းသော နိမိတ်လက္ခဏာများ ပေါ်ထွက်လာ၏။ မိုးတိမ်မရှိဘဲ ကောင်းကင်မှ မိုးရွာလာပြီး မီးလောင်တောက်ပသော မိုးကြိုးများ ကျကွဲကျလာကာ မြေကြီးတောင် တုန်လှုပ်သွား၏။ ဤကഥာသည် အမှု၏ ဓမ္မဆိုင်ရာ အလေးချိန်ကို မှတ်သားစေသည်—အဓမ္မကို မရပ်မနား ဆက်လက်ကျူးလွန်သူအပေါ် ကృష్ణက ဆောင်ရွက်သော တေဝဒေဝပြစ်ဒဏ်ကို လူ့တုံ့ပြန်မှုမဟုတ်ဘဲ စကြဝဠာတုန်လှုပ်မှုဖြင့် အမှတ်အသားပြုထားသည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that persistent adharma invites decisive correction, and that actions involving dharma and divine justice reverberate beyond the human sphere—symbolized by extraordinary omens that affirm a restoration of moral order.
After Kṛṣṇa kills Śiśupāla (the Cedi king) during the events surrounding Yudhiṣṭhira’s royal rite, the text reports immediate portents: rain falls without clouds, fiery lightning bolts descend, and the earth shakes—signaling the moment’s exceptional and fateful nature.