Shloka 17
Śiśupāla-vadha in the Rājasūya-sabhā (शिशुपालवधः — राजसूयसभायाम्)
उत्पतन्तं तु वेगेन पुन: पुनररिंदम: । नस तं॑ चिन्तयामास सिंह: क्रुद्धो मृगं यथा,भीमको बार-बार वेगसे उछलते देख शत्रुदमन शिशुपालने उनकी कुछ भी परवाह नहीं की, जैसे क्रोधमें भरा हुआ सिंह मृगको कुछ भी नहीं समझता
utpatantaṁ tu vegena punaḥ punar arindamaḥ | na sa taṁ cintayāmāsa siṁhaḥ kruddho mṛgaṁ yathā ||
သို့သော် သူသည် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ထပ်ခါထပ်ခါ ခုန်ထလာနေသော်လည်း ရန်သူနှိမ်နင်းသူက အလုံးစုံ မအရေးမထားခဲ့—ဒေါသထွက်နေသော ခြင်္သေ့က သမင်တစ်ကောင်ကို စိုးရိမ်စရာမဟုတ်သကဲ့သို့ပင်။ ဤကဗျာပိုဒ်သည် သင်ခန်းစာတစ်ရပ်ကို ထင်ဟပ်စေသည်– ထပ်ခါထပ်ခါ ပြသသည့် အလွတ်သဘော ရန်လိုမှုသည် လေးစားမှုကို မဖိအားပေးနိုင်; အမှန်တကယ်သော အင်အားသည် တည်ငြိမ်၍ အနှောင့်အယှက်ကို မလှုပ်မယှက် ခံနိုင်သည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that genuine strength and dignity are not shaken by repeated provocation; noisy or frantic aggression may be ignored by one who is truly powerful and composed.
In the royal assembly context, Śiśupāla repeatedly erupts with forceful outbursts; the ‘foe-subduer’ (here understood as Bhīma in the given Hindi gloss) does not bother to respond, likened to an angry lion disregarding a deer.