Shloka 29
Adhyāya 31: Rājasūya-samāgama — The Gathering of Kings and the Ordering of Hospitality
व्यजनैर्धूयमानो5पि तावत् प्रज्वलते न सः । यावच्चारुपुटौछेन वायुना न विधूयते,पंखेसे हवा करनेपर भी अग्निदेव तबतक प्रज्वलित नहीं होते थे, जबतक कि वह सुन्दरी अपने मनोहर ओषछ्ठसम्पुटसे फूँक मारकर हवा न देती थी
vyajanair dhūyamāno 'pi tāvat prajvalate na saḥ | yāvac cāru-puṭauṣṭhena vāyunā na vidhūyate ||
ဝိုင်ရှမ္ပါယန က ပြောလေ၏ — «လက်ပန်ကာများဖြင့် လေထိုးပေးသော်လည်း ထိုမီးသည် မတောက်လောင်သေး။ ထိုအလှမယ်သည် နှုတ်ခမ်းကို ခွက်ကဲ့သို့ စုပြီး အသက်ရှူလေကို ဖူးမှုတ်ကာ မီးကို လှုပ်နှိုးပေးမှသာ မီးတောက်ပွားလေ၏»။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that effort must be apt and well-directed: repeated external actions (fanning) may fail, while a precise, suitable impetus (a focused breath) can accomplish the intended result.
A fire is being tended; despite being fanned, it does not flare up until a beautiful woman blows upon it with her cupped lips, at which point it kindles properly.