त्वयीष्टवति पुत्रे5हं हरिश्वन्द्रवदाशु वै । मोदिष्ये बहुला: शश्व॒त् समा: शक्रस्य संसदि,“तुम-जैसे पुत्रके द्वारा वह यज्ञ सम्पन्न होनेपर मैं भी शीघ्र ही राजा हरिश्वन्द्रकी भाँति बहुत वर्षोंतक इन्द्रभवनमें आनन्द भोगूँगा”
tvayīṣṭavati putre ’haṁ hariścandrav adāśu vai | modiṣye bahulāḥ śaśvat samāḥ śakrasya saṁsadi ||
နာရဒ မုနိက ပြောသည်– «သင်ကဲ့သို့သော သားတော်ကြောင့် ထိုယဇ်ပူဇော်မှုကို သာသနာတရားနှင့်အညီ ပြီးစီးသွားလျှင်၊ ငါလည်း မင်း ဟရိရှ္စန္ဒြ ကဲ့သို့ အလျင်အမြန်ပင် အင်ဒြ၏ ကောင်းကင်စည်းဝေးခန်း၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်တံ့သော ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားရမည်»။
नारद उवाच
The verse highlights the traditional ethic that properly completed sacrificial duty (yajña), especially supported by a worthy son, generates merit that yields exalted rewards—symbolized by joy in Indra’s court—while invoking Hariścandra as an exemplar of sacrificial steadfastness.
Nārada addresses someone praised as a capable son, stating that once the intended sacrifice is successfully completed through him, Nārada himself expects to attain swift and long-lasting enjoyment in Indra’s celestial assembly, comparable to the famed reward associated with King Hariścandra.