Shloka 50
धृष्टद्युम्न: शिखण्डी च पाण्डुपाज्चालसृञ्जया: । पूजयन्ति सम कौन्तेयं निहते सूतनन्दने
sañjaya uvāca | dhṛṣṭadyumnaḥ śikhaṇḍī ca pāṇḍupāñcālasṛñjayāḥ | pūjayanti sma kaunteyaṃ nihate sūtanandane rājendra |
သဉ္ဇယက ပြောသည်– ရထားမောင်းသား၏သား ကာဏ္ဏ သတ်ခံရသောအခါ၊ ဓೃಷ್ಟဒျုမ్నနှင့် ရှိခဏ္ဍီ၊ ထို့ပြင် ပाण्डဝ၊ ပാഉဉ္စာလ၊ စೃဉ္ဇယ တပ်ဖွဲ့တို့၏ စစ်သူရဲများသည် ကုန္တီ၏သား အာర్జုနကို ဂုဏ်ပြုကာ ချီးမွမ်းတင်မြှောက်ကြ၏။ စစ်၏ သီလဓမ္မအလင်းအရိပ်အောက်တွင် ဤချီးကျူးသံသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ပြတ်သားသော သတ္တိကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းနှင့် ကြမ်းတမ်းသော တာဝန်ကို ပြီးမြောက်စေခြင်းကို ဖော်ပြသကဲ့သို့၊ အင်အားကြီး ရန်သူကျဆုံးပြီးနောက် မဟာမိတ်တို့က အောင်ပွဲကို လူသိရှင်ကြား အတည်ပြုကြောင်းကိုလည်း ထင်ဟပ်စေသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in a dharma-framed war, communal recognition follows decisive action: allies publicly honor the warrior who accomplishes a difficult duty. It also hints at the ethical tension of celebrating victory that is inseparable from death and loss.
After Karṇa has been killed, leading Pāṇḍava-aligned fighters—Dhṛṣṭadyumna, Śikhaṇḍī, and the Pāṇḍava–Pāñcāla–Sṛñjaya troops—praise and honor Arjuna. Sañjaya reports this to King Dhṛtarāṣṭra.