Shloka 12
शरास्तु कर्णार्जुनबाहुमुक्ता विदार्य नागाश्चमनुष्यदेहान् । प्राणान् निरस्याशु महीं प्रतीयु- महोरगा वासमिवातिताम्रा:
śarās tu karṇārjuna-bāhu-muktā vidārya nāgāṁś ca manuṣya-dehān | prāṇān nirasyāśu mahīṁ pratīyur mahā-uragā vāsaṁ ivātitāmrāḥ ||
ရှာလျက ပြောသည်– ကာဏ္ဏနှင့် အာర్జုန၏ လက်မောင်းမှ လွှတ်လိုက်သော မြားများသည် ဆင်နှင့် လူကိုယ်ခန္ဓာတို့ကို ထိုးဖောက်ကွဲပြားစေ၍ အသက်ရှူသက်ကို ချက်ချင်းနှင်ထုတ်ကာ မြေပြင်သို့ ကျသွားသည်။ အနီရောင်ကြေးဝါတောက်တောက် မြားတံများသည် မဟာမြွေကြီးများက မိမိအိမ်အုံထဲသို့ ပြန်လျှောဝင်သကဲ့သို့ ထင်ရ၏။
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the moral gravity of war: extraordinary skill and valor, when exercised in battle, become a swift and indiscriminate instrument of death. It invites reflection on the ethical cost of martial excellence and the fragility of life.
Śalya describes the intensity of the duel: arrows shot by Karṇa and Arjuna pierce elephants and men, expel their life-breath, and then drop to the ground, compared to great serpents returning to their abode—an image emphasizing both speed and deadly inevitability.