Shloka 75
निर्मुक्तसर्पप्रतिमैरभी क्षणं तैलप्रधौतै: खगपत्रवाजै:
nirmuktasarpa-pratimair abhīkṣṇaṁ taila-pradhautaiḥ khagapatra-vājaiḥ
သဉ္ဇယက ပြောသည်– ထပ်ခါထပ်ခါ သူသည် မြားတို့ဖြင့် ထိမှန်ခံရ၏—အရေခွံချွတ်ပြီးသွားသော မြွေကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ဆီဖြင့် ဆေးကြောထားသကဲ့သို့ ပြောင်လက်ကာ ငှက်တောင်ပံကဲ့သို့ လျင်မြန်၏။ ဤပုံရိပ်သည် စစ်၏ မရပ်မနားသော မျက်နှာမဲ့အင်အားကို ထင်ဟပ်စေသည်—ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် ဒေါသတို့က လက်နက်ကို သဘာဝတရားကဲ့သို့ ဆက်တိုက်ကျရောက်သော တိုက်ခိုက်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သည်းခံနိုင်စွမ်းနှင့် စိတ်ဓာတ်ကို စမ်းသပ်သည့်အခါ၊ သာမန် သီလစည်းကမ်းတို့လည်း ပြိုကွဲသွားတတ်၏။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how war reduces action to relentless momentum: weapons become a continuous force, and a warrior’s dharma is tested through endurance, composure, and steadfastness amid suffering. The ethical tension lies in recognizing the terrible efficiency of violence while still observing one’s role-bound duty.
Sañjaya describes a combatant being struck repeatedly by swift, polished arrows. The arrows are compared to freshly shed snakes and to bird-wing-like speed, emphasizing the rapid, unbroken barrage in the battle scene.