Shloka 54
तस्मादन्यद् योजय सव्यसाचि- ज्लिति स्मोक्तोड्योजयत् सव्यसाची । ततो दिश: प्रदिशश्चापि सर्वा: समावृणोत् सायकैर्भूरितेजा:
tasmād anyad yojaya savyasāci-jliti smoktoḍyojayat savyasācī | tato diśaḥ pradiśaś cāpi sarvāḥ samāvṛṇot sāyakair bhūritejāḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်—“ထို့ကြောင့် စဝျယသာချီ၊ အခြားတစ်မျိုး (အာယုဓ/နည်းလမ်း) ကို ချိတ်ဆက်အသုံးချလော့!” ထိုသို့ တိုက်တွန်းခံရသဖြင့် စဝျယသာချီသည် အခြားတစ်မျိုးကို လှုပ်ရှားစေ하였다။ ထို့နောက် ထက်မြက်တောက်ပသော ထိုသူရဲကောင်းသည် အရပ်အနှံ့နှင့် အလယ်အရပ်များအားလုံးကို မြားမိုးထူထပ်စွာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလိုက်သည်—စစ်မြေပြင်၏ မလွဲမသွေသော သီလအတွင်း၌ အင်အားကို အင်အားဖြင့် တုံ့ပြန်ရန် အရှိန်မြှင့်ခြင်းဖြစ်သည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
Within the Mahābhārata’s war-ethic, the verse highlights kṣatriya-dharma: when confronted with grave danger, a warrior may intensify his means to protect his side and restore tactical balance. The moral tension is not celebration of violence, but the duty-bound response under battlefield necessity.
Sañjaya narrates that Arjuna (Savyasācin), prompted to employ another measure/weapon, deploys it and unleashes such a torrent of arrows that all directions and intermediate quarters appear covered—signaling a decisive surge in his offensive.