Shloka 2
नानद्यमानं निनदैर्मनोज्ञै- वददित्रगीतस्तुतिनृत्यहासै: । सर्वेडन्तरिक्ष॑ ददृशुर्मनुष्या: खस्थाश्न तद् विस्स्मपनीयरूपम्
nāndyamānaṃ ninadair manojñair vadad-itra-gīta-stuti-nṛtya-hāsaiḥ | sarve ’ntarikṣaṃ dadṛśur manuṣyāḥ kha-sthāś ca tad vismapanīya-rūpam ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «နှစ်သက်ဖွယ် အသံများ—စကားသံ၊ တူရိယာသံ၊ သီချင်း၊ ချီးမွမ်းသီချင်း၊ အကနှင့် ရယ်မောသံတို့ဖြင့် ထိုကောင်းကင်သည် တုန်လှုပ်မြည်ဟည်း၏။ လူသားတို့သည် မြေပြင်မှ ကောင်းကင်၌ ထိုအရာကို မြင်ကြ၏။ အထက်ကောင်းကင်၌ ရှိနေသူတို့လည်း ထိုအံ့ဩဖွယ် ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို မြင်ကြ၍ စစ်၏ ကြမ်းတမ်းသော လမ်းကြောင်းအတွင်း အံ့အားသင့်မှုကို ဖြစ်စေ၏»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how extraordinary, awe-inspiring phenomena can interrupt ordinary perception and seize collective attention; in the Mahābhārata’s war narrative, such marvels often function as moral and cosmic signals, reminding listeners that human conflict unfolds under a larger order.
Sañjaya reports that a marvelous form appeared in the sky, accompanied by pleasing, festive sounds—voices, music, praise, dance, and laughter—seen by all people and even by those positioned aloft, producing widespread astonishment.