Shloka 9
स विक्षरन् नाग इव प्रभिन्नो गदामस्मै तुमुले प्राहिणोद् वै । तयाहरद् दश धन्वन्तराणि दुःशासनं भीमसेन: प्रसहा
sa vikṣaran nāga iva prabhinnō gadām asmai tumule prāhiṇod vai | tayāharad daśa dhanvantarāṇi duḥśāsanaṃ bhīmasenaḥ prasahya ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «ဒဏ်ရာများမှ သွေးယိုစီးနေသည်မှာ မတ်စ်ရည်ယိုနေသော ရူးသွပ်ဆင်ကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်၍၊ ဘီမစေနသည် စစ်မြေပြင်၏ အလွန်အမင်း ဆူညံလှုပ်ရှားမှုအတွင်း ဒုရှာသနအပေါ် မေ့စ်(ဂဒါ)ကို ပစ်လွှတ်하였다။ ထိုထိုးနှက်မှုကြောင့် ဒုရှာသနသည် အနိုင်ကျင့်ခံရကာ အင်အားဖြင့် တွန်းထုတ်ခံရ၍ ဓနုအလျား ဆယ်လောက်အထိ နောက်ဆုတ်သွားရသည်»။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma in its starkest form: steadfastness under injury and the use of force to check an aggressor. Ethically, it frames battlefield violence as disciplined, goal-directed action within a dharmic war narrative—endurance, resolve, and the consequences of enmity carried to its climax.
In the Karṇa Parva battle, Bhīma—though bleeding—attacks Duḥśāsana with a mace. The blow is so powerful that Duḥśāsana is driven back ten bow-lengths, emphasizing Bhīma’s ferocity and strength amid the chaos of combat.