Shloka 32
अथाह भीम: पुनरुग्रकर्मा दुःशासनं क्रोधपरीतचेता: । गतासुमालोक्य विहस्य सुस्वरं किं वा कुर्या मृत्युना रक्षितोडसि
athāha bhīmaḥ punar ugrakarmā duḥśāsanaṁ krodhaparītacetāḥ | gatāsum ālokya vihasya susvaraṁ kiṁ vā kuryā mṛtyunā rakṣito ’si ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်— ထို့နောက် ကြောက်မက်ဖွယ် လုပ်ရပ်များကို ထပ်မံပြုလိုသော ဘီမသည် ဒေါသလွှမ်းမိုးနေသော စိတ်ဖြင့် ဒုဿာသနကို အသက်မရှိတော့သည်ကို မြင်လေ၏။ ကြမ်းတမ်းသံတောက်တောက်ဖြင့် အော်ဟစ်ရယ်မောကာ «ငါက ဘာထပ်လုပ်နိုင်မလဲ။ မရဏက မင်းကို ကာကွယ်သွားပြီ—မင်းထိုက်တန်သည့် ဒုက္ခအပြည့်အစုံမှ မင်းကို ကယ်တင်သွားပြီ» ဟု ဆိုလေ၏။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger can eclipse discernment: even after an enemy is dead, the mind driven by vengeance seeks further humiliation. It serves as a cautionary moment in the epic’s ethical landscape—victory in war does not automatically align with dharma when it is fueled by uncontrolled krodha.
Sañjaya describes Bhīma seeing Duḥśāsana already lifeless. Bhīma laughs loudly and speaks with bitter irony, saying that Death has ‘protected’ Duḥśāsana—implying that dying has spared him from the additional suffering or disgrace Bhīma, in his rage, might have inflicted.