Shloka 30
स्तन्यस्य मातुर्मधुसर्पिषोर्वा माध्वीकपानस्य च सत्कृतस्य । दिव्यस्य वा तोयरसस्य पानात् पयोदधिभ्यां मथिताच्च मुख्यात्
stanyasya mātur madhu-sarpiṣor vā mādhvīka-pānasya ca satkṛtasya | divyasya vā toya-rasasya pānāt payo-dadhibhyāṁ mathitāc ca mukhyāt |
သဉ္ဇယက ပြောသည်— «ငါသည် မိခင်၏ နို့ရည်ကိုလည်း အရသာခံခဲ့ဖူး၏။ ပျားရည်နှင့် ဂျီ(ထောပတ်သန့်)ကိုလည်း သောက်ခဲ့ဖူး၏။ မဓူကပန်းမှ ပြုလုပ်၍ ကောင်းစွာ ပြင်ဆင်ထားသော မာဓွီက သောက်ရည်ကိုလည်း ခံစားခဲ့ဖူး၏။ ကောင်းကင်ရေ၏ အနှစ်သာရကိုလည်း စုပ်ယူခဲ့ဖူး၏။ နို့နှင့် ဒဟိ(ယိုဂတ်)မှ ချဉ်းကာ ထုတ်ယူသော လတ်ဆတ်သန့်ရှင်းသော ထောပတ်အကောင်းဆုံးကိုလည်း မြည်းစမ်းခဲ့ဖူး၏။ သို့သော် ဤအရာအားလုံးထက်သာ၍—လောက၌ အမృతကဲ့သို့ ချီးမွမ်းကြသော သောက်စရာအားလုံးထက်ပင်—ငါ့ရန်သူ၏ သွေးအရသာက ပို၍ ချိုမြိန်လှ၏» ဟု ဆိုလေ၏။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses extreme taste-imagery to show how war can invert values: what is naturally pure and nourishing (milk, honey, ghee) is rhetorically surpassed by the ‘taste’ of an enemy’s blood. It warns, by depiction, how vengeance and battlefield fury can eclipse ordinary ethical sensibilities.
Sañjaya reports a warrior’s fierce boast in the midst of the Kurukṣetra conflict: after listing the finest drinks known in human and even divine experience, the speaker declares that the blood of his enemy is more gratifying than all of them—highlighting the brutality and psychological intensity of the battle.