Shloka 206
ते पाणिना कतरेणावकृष्टा- स्तद् ब्रूहि त्वां पृष्छति भीमसेन: । वे उससे इस प्रकार बोले--“दुरात्मन! याद है न वह दिन
te pāṇinā katareṇāvakṛṣṭās tad brūhi tvāṃ pṛcchati bhīmasenaḥ |
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «သူမ၏ ဆံပင်ကို ဘယ်လက်နဲ့ ဆွဲခဲ့သနည်း။ ပြောပါ—ဘီမစေနက မေးနေပြီး အဖြေကို တောင်းဆိုနေသည်!» ဤမေးခွန်းသည် ကိုယ်ခန္ဓာဆိုင်ရာ လုပ်ရပ်တစ်ခုသာ မဟုတ်ဘဲ သီလဓမ္မအရ တာဝန်ခံမှုကို တောင်းဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ ဒြောပဒီ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ချိုးဖောက်ခဲ့သော အပြစ်သည် စစ်မြေပြင်ပေါ်တွင် အဓမ္မ၏ အကြွေးတစ်ရပ်ကဲ့သို့ ပြန်လည်ခေါ်ထုတ်ခံရပြီး အမည်တပ်၍ အဖြေခံရမည် ဖြစ်သည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
Adharma—especially the humiliation of a protected woman and the violation of honor—creates an inescapable moral liability. The verse frames justice as accountability: the wrongdoer must face the deed, name it, and bear its consequences.
In the midst of the war narrative, Sañjaya reports a pointed challenge: Bhīma demands that the offender identify the very hand used to drag Draupadī’s hair. The question recalls the earlier outrage and turns memory into a direct accusation on the battlefield.