Shloka 17
इत्येवमुक्त्वा सहसाभ्यधाव- न्रिहन्तुकामोडतिबलस्तरस्वी
sañjaya uvāca | ityevam uktvā sahasābhyadhāvan nihantukāmo ’tibalastarassvī |
သဉ္ဇယက ပြောသည်—ထိုသို့ ဆိုပြီးနောက် အလွန်အားကြီး၍ လျင်မြန်သန်မာသော သူရဲကောင်းသည် သတ်လိုသောစိတ်ဖြင့် ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွား၏။ စစ်မြေပြင်အလယ်၌ ပြင်းထန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်က သူ့ကို တွန်းအားပေးကာ ရန်သူကို ချေမှုန်းရန် တိုးဝင်သွားသည်။ ဤလုပ်ရပ်သည် ကတိသစ္စာ၊ ဒေါသ၊ ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခြင်းတို့က တရားသဖြစ်မှု၏ နယ်နိမိတ်နှင့် ထိတွေ့တိုက်ခိုက်နေသော စစ်၏ သဘောတရားတင်းမာမှုကို ပိုမိုမြှင့်တင်လေသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how speech and intention immediately translate into action in war: a warrior’s resolve (especially vengeance) can propel him into sudden violence, raising ethical questions about whether anger-driven acts remain within dharma even on the battlefield.
Sañjaya reports that, after speaking, a very strong and swift warrior—intent on killing—suddenly rushes forward toward his target, signaling an imminent, decisive assault.