Shloka 13
भीमो<पि वेगादवतीर्य यानादू दुःशासनं वेगवानभ्यधावत् | ततः स्मृत्वा भीमसेनस्तरस्वी सापत्नकं यत् प्रयुक्त सुतैस्ते
sañjaya uvāca |
bhīmo 'pi vegād avatīrya yānād duḥśāsanaṃ vegavān abhyadhāvat |
tataḥ smṛtvā bhīmasenas tarasvī sāpatnakaṃ yat prayuktaṃ sutais te ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «ဘီမသည်လည်း ရထားပေါ်မှ လျင်မြန်စွာ ခုန်ဆင်းကာ ဒုရှာသနထံသို့ အလွန်အမင်း အရှိန်ဖြင့် ပြေးသွား하였다။ ထိုအခိုက်၌ အင်အားကြီးသော ဘီမစေနသည် သင်၏ သားများက သူ့အပေါ် ပြုခဲ့သော ရန်လိုပြိုင်ဆိုင်သည့် အပြစ်များကို သတိရလာပြီး၊ ထိုမှတ်မိမှုက စစ်အတွင်း၌ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပိုမို ထက်သန်စေ하였다»။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how remembrance of past injustice can intensify resolve in conflict; ethically, it invites reflection on the thin line between righteous accountability and consuming vengeance in war.
Bhīma jumps down from his chariot and charges directly at Duḥśāsana, driven by recollection of the Kauravas’ hostile acts against the Pāṇḍavas.