Shloka 20
स शक्रचापप्रतिमेन धन््वना भूशायतेनाधिरथि: शरान् सृजन् | बभौ रणे दीप्तमरीचिमण्डलो यथांशुमाली परिवेषवांस्तथा,इन्द्रधनुषके समान खींचे हुए मण्डलाकार विशाल धनुषके द्वारा बाणोंकी वर्षा करता हुआ अधिरथपुत्र कर्ण रणभूमिमें प्रकाशमान किरणोंवाले परिधियुक्त अंशुमाली सूर्यके समान शोभा पा रहा था
sa śakracāpapratimena dhanvanā bhūśāyatenādhirathiḥ śarān sṛjan | babhau raṇe dīptamarīcimaṇḍalo yathāṃśumālī pariveṣavāṃs tathā ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– အိန္ဒြ၏ မိုးကောင်းကင်တံတားကဲ့သို့သော အင်အားကြီးလေးကို ကိုင်ကာ၊ အဓိရഥ၏သား ကာဏ္ဏသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော်လည်း မြားမိုးကို ဆက်လက် ပစ်လွှတ်နေ하였다။ စစ်မြေပြင်၌ သူသည် အလင်းရောင်ဝိုင်းတစ်ဝိုင်းဖြင့် ဝန်းရံထားသကဲ့သို့ တောက်ပသော နေရောင်တော်ကဲ့သို့ ထင်ရှားလေ၏။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the paradox of war: extraordinary valor and radiance can coexist with a morally fraught setting. Karna’s splendor is portrayed as sunlike, suggesting that personal excellence and steadfastness may persist even when the larger enterprise (battle) is ethically complex and shadowed by fate.
Sañjaya reports that Karna, though brought down to the ground, continues to fight fiercely—releasing showers of arrows with a bow likened to Indra’s rainbow. His presence on the battlefield appears dazzling, compared to the sun surrounded by a luminous halo.