Shloka 30
अथान्यैर्बहुभिर्भल्लै: शिरांस्पेषामपातयत् । रोषसंरक्तनेत्राणि संदष्टौष्ठानि भूतले
athānyair bahubhir bhallaiḥ śirāṃs teṣām apātayat | roṣa-saṃrakta-netrāṇi saṃdaṣṭauṣṭhāni bhūtale ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– ထို့နောက် သူသည် ခေါင်းကျယ်မြားများ အများအပြားဖြင့် သူတို့၏ ခေါင်းများကို ဖြတ်ချကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျစေ၏—ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးနီရဲ၍ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားကြ၏။ ဤမြင်ကွင်းသည် စစ်တွင် လွှတ်ချလိုက်သော ဒေါသက နှလုံးသားကို ခဲမာစေပြီး အသက်ရှင်သူကိုပင် အကြမ်းဖက်မှု၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အမှတ်အသားများအဖြစ် လျှော့ချသွားကြောင်း ပြသ၏။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the dehumanizing force of uncontrolled wrath in warfare: rage manifests physically (reddened eyes, clenched lips) and culminates in brutal outcomes. It implicitly warns that anger, once dominant, eclipses discernment and compassion even amid duty-bound combat.
Sañjaya describes a warrior (contextually, the combatant being narrated) using many bhalla-arrows to cut down opponents so that their heads fall to the earth, depicted with vivid signs of fury—red eyes and tightly clenched lips.