Shloka 41
बाहूंश्व वीरो वीराणां चिच्छेद लघु चेषुभि: । महाराज! वीर कर्णने बाणोंद्वारा पाण्डव-पक्षके वीरोंके मस्तक, कुण्डलसहित कान तथा भुजाएँ शीघ्रता-पूर्वक काट डालीं || ४० ई || हस्तिदन्तत्सरून् खड्गान् ध्वजान् शक्ती्हयान् गजान्
sañjaya uvāca |
bāhūṃś ca vīro vīrāṇāṃ ciccheda laghu ceṣubhiḥ |
mahārāja! vīraḥ karṇaḥ bāṇair pāṇḍava-pakṣasya vīrāṇāṃ mastakāni kuṇḍala-sahitāni karṇāṃś ca bāhūṃś ca śīghratayā ciccheda |
hastidanta-tarūn khaḍgān dhvajān śaktīn hayān gajān |
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «အို မဟာမင်းကြီး၊ သူရဲကောင်း ကာဏ္ဏသည် ပေါ့ပါး၍ လျင်မြန်သော မြားများဖြင့် သူရဲကောင်းတို့၏ လက်မောင်းများကို ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်လေ၏။ ထို့ပြင် သူ၏ မြားတံများဖြင့် ပाण्डဝဘက် စစ်သူရဲတို့၏ ခေါင်းများကို နားနှင့် နားကပ်တို့နှင့်အတူ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ချကာ လက်မောင်းများကိုလည်း ခုတ်ပစ်လေ၏။ ထို့နောက် ဆင်စွယ်တိုင်တံဆိပ်များ၊ ဓားကိုင်သူများ၊ အလံများ၊ လှံများ၊ မြင်းများနှင့် ဆင်များကိုပါ လဲကျစေ၍ စစ်မြေပြင်ကို မရပ်မနား သတ်ဖြတ်မှု၏ မြင်ကွင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲစေ하였다»။
संजय उवाच