Shloka 19
उनमेंसे चार सौ वीर महारथी यत्नपूर्वक लड़ते रहे, जिन्हें अर्जुनने अपने पैने बाणोंसे यमलोक पहुँचा दिया ।।
te vadhyamānāḥ samare nānāliṅgaiḥ śitaiḥ śaraiḥ | arjunaṃ samabhityajya dudruvuḥ diśo daśa ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်။ စစ်မြေပြင်အလယ်၌ အာဇုန၏ အမှတ်အသားမျိုးစုံပါသော မြားချွန်တံများကဲ့သို့ မျက်နှာပြင်ကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မြားများကြောင့် ထိုးနှက်ခံရသဖြင့် ထိုသူရဲများသည် မခံနိုင်တော့ဘဲ အာဇုန၏ ရှေ့တန်းကို စွန့်ခွာကာ ဒသဒိသ (တစ်ဆယ်ဦးတည်) အနှံ့ ထွက်ပြေးသွားကြ၏။ ဤမြင်ကွင်းသည် စစ်၏ သီလအလေးချိန်ကို ထင်ဟပ်စေသည်—အလွန်အမင်း စွမ်းရည်နှင့် ကံကြမ္မာရှေ့တွင် သတ္တိသည်လည်း ပြိုလဲနိုင်ပြီး စစ်မြေပြင်သည် လက်နက်သာမက စိတ်ဓာတ်၊ တာဝန်တို့ကိုပါ စမ်းသပ်ရာ ဖြစ်လာသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in war, courage is tested by overwhelming force and skill; when duty and resolve fail, even great fighters may abandon the fight. It implicitly contrasts steadfastness in kṣatriya-dharma with panic-driven flight.
Sañjaya reports that warriors, struck by Arjuna’s sharp, emblem-marked arrows, could not endure the assault; they left Arjuna’s vicinity and scattered, fleeing in all ten directions.