Shloka 14
तेषामापततां तत्र शरवर्षाणि मुज्चताम् । अर्जुनो व्यधमत् सैन्यं महावातो घनानिव
teṣām āpatatāṃ tatra śaravarṣāṇi muñcatām | arjuno vyadhamat sainyaṃ mahāvāto ghanān iva ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– သူတို့က တိုက်ခိုက်ဝင်လာ၍ ထိုနေရာ၌ မြားမိုးများကို ပစ်လွှတ်နေစဉ်၊ အာర్జုနသည် သူတို့၏ စစ်တပ်ကို ခွဲခြမ်းဖျက်ဆီးလိုက်၏—မဟာလေပြင်းက မိုးတိမ်အစုအဝေးကို ခွဲကွဲပျက်ပျက် လုပ်သကဲ့သို့။ ဤပုံရိပ်သည် စည်းကမ်းရှိသော ကျွမ်းကျင်မှုရှေ့တွင် တိုင်းတာမှုမဲ့ သတ္တိသည် ပြိုလဲသွားကြောင်းကို ထင်ဟပ်စေသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how disciplined prowess and strategic force can decisively disperse even a fierce assault. Ethically, it reflects the Mahābhārata’s war-context emphasis on kṣatriya-dharma: effectiveness in battle is not merely rage or volume of attack (arrow-showers), but mastery that can neutralize chaos.
Sañjaya describes a moment where opposing warriors rush at Arjuna while firing volleys of arrows. Arjuna counters so powerfully that he breaks and scatters their forces, compared to a tempest that rends clouds apart.