Shloka 25
आपूर्यते कौरवी चाप्यभीक्षणं सेना हासौ सुभृशं हन्यमाना । धनंजयस्याशनितुल्यवेगै- ग्रेस््ता शरै: काउचनबर्हिबाजै:
āpūryate kauravī cāpy abhīkṣṇaṁ senā hāsau subhṛśaṁ hanyamānā | dhanaṁjayasya aśanitulya-vegair agreṣṭhaiḥ śaraiḥ kāñcana-barhibājaiḥ ||
ဘီမစေနက ပြောသည်— «ထပ်ခါထပ်ခါ ကောရဝတပ်စုကြီးသည် ဖိနှိပ်လွှမ်းမိုးခံနေရသည်။ မရပ်မနား ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်သတ်ဖြတ်ခံရသဖြင့် နာကျင်အော်ဟစ်သံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အကြောင်းမှာ ဓနဉ္ဇယ၏ အမြတ်ဆုံး မြားများ—မိုးကြိုးကဲ့သို့ အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်း၍ ရွှေဖြင့် အလှဆင်ကာ မယုရပင်ပေါက်အမွှေးဖြင့် အတောင်တပ်ထားသော မြားများ—က ၎င်းကို ချေမှုန်းနေသောကြောင့်ပင်»။
भीमसेन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the overwhelming force of disciplined martial skill and its immediate moral consequence: mass suffering. It implicitly reminds the listener that prowess in war, even when aligned with one’s side, produces real anguish—an ethical tension central to the Mahābhārata’s portrayal of kṣatriya-dharma.
Bhīma describes the battlefield situation: Arjuna (Dhanañjaya) is releasing superb, thunderbolt-swift arrows—gold-adorned and peacock-fletched—by which the Kaurava army is repeatedly battered and cries out in distress.